Jako Grupa „Przyjaciele Izraela z Polski” organizowanej przez Stowarzyszenie Służba Szalom w Oświęcimiu wzięliśmy udział w Marsz Żywych w Oświęcimiu, który przypada na Dzień Pamięci o Holokauście w – Jom HaSzoa.
Czas ten był dla nas nie tylko wydarzeniem upamiętniającym historię, lecz przede wszystkim głębokim doświadczeniem duchowym – spotkaniem z tajemnicą cierpienia Izraela oraz z wiernością Boga wobec swojego ludu. Stając na ziemi naznaczonej niewyobrażalnym bólem, mieliśmy świadomość, że uczestniczymy w historii, która dotyka samego serca Bożych obietnic. Naród Izraela – wybrany przez Boga, aby nieść światło narodom – przeszedł przez ogień Zagłady, a jednak trwa. W tym trwaniu rozpoznajemy nie tylko siłę ludzkiego ducha, ale przede wszystkim świadectwo wierności Boga przymierza.
Inspirowani Bożym Słowem, przyjęliśmy ten czas jako wezwanie, aby
„pocieszać lud Boży”, zgodnie ze słowami proroka: „Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud” (Iz 40,1). Nasza obecność była wyrazem świadomego opowiedzenia się po stronie Izraela – nie tylko w pamięci o przeszłości, ale także w odniesieniu do teraźniejszych doświadczeń i zmagań, których naród ten doświadcza w ziemi Izraela.
Szczególnym znakiem tej postawy było rozdawanie uczestnikom plakietek z Błogosławieństwo Aaronowe: „Niech PAN cię błogosławi i niech cię strzeże; Niech PAN rozjaśni swoje oblicze nad tobą i niech ci miłościw będzie; Niech PAN obróci swoje oblicze ku tobie i niech ci da pokój.” (Lb 6,24–26). W tym prostym, a zarazem głęboko zakorzenionym w Piśmie geście pragnęliśmy przekazać coś więcej niż słowa – duchową rzeczywistość błogosławieństwa, które Bóg sam polecił wypowiadać nad Izraelem.
Niesiony przez nas wielki baner z tym błogosławieństwem stał się proroczym znakiem obecności Bożej łaski pośród uczestników Marszu. Reakcje wielu starszych osób – pełne wzruszenia i wdzięczności – ukazywały, jak bardzo potrzebne jest dziś nie tylko pamiętanie o tragedii, ale również głoszenie życia, nadziei i Bożej wierności. Maszerując ramię w ramię z uczestnikami z Izraela i wielu narodów, doświadczaliśmy, która przekracza historię podziałów. Była to dla nas unikalna sposobność,
aby w sposób widzialny i konkretny stanąć razem z Izraelem – dzielić ich ból, ale także nadzieję.
W obliczu narastających przejawów antysemityzmu, również w naszym kraju, nasza obecność była świadomym aktem sprzeciwu wobec ciemności oraz wyborem światła.
Wierzymy, że jako chrześcijanie jesteśmy powołani nie tylko do pamięci, ale do działania – do błogosławienia Izraela, zgodnie z obietnicą daną Abrahamowi: „Będę błogosławił tym, którzy ciebie błogosławić będą” (Rdz 12,3). Marsz Żywych stał się dla nas przestrzenią realizacji tego powołania – miejscem, gdzie historia spotyka się z wiarą, a pamięć z proroczym świadectwem.
W ciszy tego dnia szczególnie mocno wybrzmiewały słowa Psalmu: „Pan jest blisko skruszonych w sercu i wybawia złamanych na duchu” (Ps 34,19). W tej obietnicy odnajdujemy nadzieję – że Bóg nie zapomniał o swoim ludzie, że każda łza jest przez Niego widziana i że Jego przymierze trwa na wieki. Niech Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba prowadzi nas dalej drogą pokoju, czyniąc nas narzędziami pojednania, świadkami Jego wierności oraz ludźmi, którzy w świecie pełnym niepokoju niosą światło nadziei – szczególnie wobec Izraela i narodu
żydowskiego.
