W Międzynarodowym Dniu Pamięci o Ofiarach Holokaustu stajemy jako wspólnota wierzących przed Bogiem Przymierza — Bogiem Abrahama, Izaaka i Jakuba. Stajemy w ciszy i bojaźni Bożej, świadomi, że pamięć nie jest jedynie aktem historii, lecz duchowym zobowiązaniem wobec prawdy, sprawiedliwości i wierności przymierzu.
Holokaust pozostaje jedną z najgłębszych ran w dziejach ludzkości — objawieniem krańcowego zła, jakie człowiek może wyrządzić człowiekowi. Auschwitz i wszystkie miejsca zagłady wołają do sumienia świata. Ich wołanie nie ginie w próżni, lecz dociera przed oblicze Boga, o którym Pismo mówi: „Oto nie zdrzemnie się ani nie zaśnie stróż Izraela” (Psalm 121,4 UBG).
Każda łza została zauważona, każde imię jest znane, a przymierze Boga z Jego ludem nie zostało unieważnione ani przez ogień, ani przez popiół, ani przez noc Zagłady. Bóg Przymierza pozostał wierny — nawet tam, gdzie ludzka nadzieja zdawała się całkowicie zgasnąć.
Holokaust odsłonił przepaść ludzkiego upadku, lecz nie obnażył nieobecności Boga. Bóg Izraela nie jest Bogiem oddalonym. Jest Bogiem obecnym pośród cierpienia swojego ludu, Bogiem, który dźwiga ból i zachowuje wierność, gdy wszystko inne zawodzi.
Odpowiedzią Boga na cierpienie nie jest zapomnienie, lecz odkupienie. Przyszło ono przez Mesjasza Izraela — Jeszuę, zapowiedzianego przez proroków jako Cierpiącego Sługę: „Wzgardzony i odrzucony przez ludzi, mąż boleści, doświadczony w cierpieniu (…) Lecz on został zraniony za nasze występki, starty za nasze winy; kara naszego pokoju spadła na niego, a jego ranami zostaliśmy uzdrowieni” (Izajasza 53,3.5 UBG).
W Nim cierpienie nie ma ostatniego słowa, a śmierć nie sprawuje ostatecznej władzy. W Nim pamięć staje się modlitwą, a żałoba — oczekiwaniem na pełnię odkupienia, sprawiedliwości i przywrócenia wszystkiego, co zostało zdeptane przez zło.
Dziś ta pamięć zobowiązuje nas także do działania. Jako Stowarzyszenie Służba Szalom w Oświęcimiu niesiemy pomoc osobom, które przeżyły Holokaust — ludziom często zapomnianym, naznaczonym traumą, samotnością i cierpieniem, które nie zakończyło się wraz z wojną. Pomoc materialna, duchowa i relacyjna jest dla nas wyrazem wierności przykazaniu miłości oraz odpowiedzią na wołanie: „Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud”.
Jednocześnie nie możemy pozostać obojętni wobec cierpienia, które rozgrywa się na naszych oczach. Wojna w Ukrainie — kraju naznaczonym historią Zagłady — przypomina nam, że zło nie należy wyłącznie do przeszłości. Dlatego nasza służba obejmuje tych, którzy przeżyli Holokaust, a także ofiarom dotkniętym tą wojną.
Pamięć o Holokauście zobowiązuje nas, by stawać po stronie życia zawsze, gdy jest ono deptane.
Modlimy się, aby Szalom Boga Przymierza spoczął nad Izraelem, nad Ukrainą i nad wszystkimi, którzy cierpią z powodu nienawiści, wojny i bezprawia. Aby światło Mesjasza rozświetlało miejsca dotknięte ciemnością. Aby pamięć o ofiarach Zagłady stała się źródłem życia, odpowiedzialności moralnej i wierności prawdzie dla obecnych i przyszłych pokoleń. „Pocieszajcie, pocieszajcie mój lud, mówi wasz Bóg” (Izajasza 40,1 UBG)
Szalom z Oświęcimia
